استار، 4 آپریل 2009
بازی برای زنان چینی تمام شده و نوبت به زنان ویتنامی رسیده است. در سالیان اخیر مردان سنگاپوری بیشتری برای جبران عدم توازن در ازدواجها در این کشور، به زنان ویتنامی به عنوان عروسان خارجی روی آوردهاند. ولی این افزایش نرخ ازدواجها در معرض بگومگوها و مشاجراتی قرار گرفته که تصویر سنگاپور را خدشهدار میکند. سالیان سال این شهر-کشور تقریبن در همه وجوه زندگی از جمله امور مربوط به ازدواج زیادهروی کرده است. با افزایش سطح تحصیلات در میان زنان سنگاپوری، آمار ازدواج میان مردان میانسال با تحصیلات پایین و زنان آزاداندیش و تحصیلکرده به شدت پایین آمده است. آمارها حاکی از آن است که در حدود 40 درصد ازدواجها در سنگاپور با خارجیها صورت میگیرد.
در سال گذشته 6525 مرد سنگاپوری با زنان خارجی ازدواج کردند که این تعداد برمبنای گزارش اداره آمار در 10 سال گذشته بیشترین تعداد به شمار میرود. بر پایه همین آمار یک نفر از هر سه شهروند سنگاپوری هنوز شریک زندگی خود را پیدا نکردهاند. این آمارهای اجتماعی در سنگاپور نشاندهنده وابستگی شدید این کشور به همسران خارجی برای برقراری توازن در این کشور میباشد. بیشترین این تعداد هنوز از کشورهای مالزی و چین تامین میشوند.
اما در سالهای اخیر، زنان ویتنامی تصمیم به ورود به این وادی گرفتهاند. بسیاری از آنان در جستجوی زندگی بهتر در سنگاپور و سایر شهرهای آسیایی گرد آمدهاند.
یک کارشناس امور ازدواج میگوید: «بسیاری از آنان با ازدواج با مردان خارجی که مدت آشناییشان با بعضی از آنها فقط به یک ساعت میرسد ریسک بزرگی متحمل میشوند تا بتوانند برای خانه و خانوادهشان پولی بفرستند.»
زنان کشور ویتنام در مقایسه با زنان مستقل و تحصیل کرده سنگاپور به زیبارویی، اطاعت از همسر و سختکوشی شهرهاند. در حال حاضر تعداد دقیق این زنان در سنگاپور مشخص نیست. بنا بر یک گزارش غیررسمی تعداد آنان بین سالهای 2000 تا 2006 حدود 42 برابر شده است. سنگاپور در مقایسه با سایر بازارهای بزرگتر مانند کره جنوبی، تایوان، مالزی و چین برای ازدواجهای بین ملیتی کشوری کوچک محسوب میشود.
اما شهرت این کشور به عنوان جامعهای با ثبات و مرفه علیرغم مشکل زبان، آنرا به عنوان انتخاب ویژه زنان ویتنامی در آورده است. از دلایل مهم در این میان میتوان از نزدیکی فرهنگی، رنگ پوست و غذا بین دو کشور نام برد.
به ازای هر مرد سنگاپوری که برای یافتن همسر به شهر هوشیمینه (Ho Chi Minh) میرود، هزاران زن وجود دارند که خواستار همراهی با او میباشند.
از یک دختر 18 ساله ویتنامی در مقابل دوربین تلویزیونی سوال شد که آیا با یک مرد سنگاپوری ازدواج میکند و او با حرکت سر به این پرسش پاسخ مثبت داد. «حتا اگر 60 ساله باشد باز هم حاضر به ازدواج با او هستی؟» و او بدون لحظهای تردید پاسخ داد: «بله»
رسم پرداخت پول برای گرفتن عروس بسیاری از کشورهای اروپایی و آسیایی را برآشفته است. این کشورها میگویند که سنگاپور با ادعای داشتن شفافیت در روابط، چشم خود را بر روی تجارت زنان بسته است. نامهای که از طرف بیش از 1000 ویتنامی به نخست وزیر لی سینگ لونگ (Lee Hsien Loong) نوشته شده است درخواست توقف فعالیت بیش از 30 شرکت سنگاپوری را که «عروسان ویتنامی باکره را به صورت تضمین شده» در اختیار قرار میدهند مطرح نموده است.
همچنین دفتر حقوق بشر در شهر هوشیمینه مراتب اعتراض خود را به نخست وزیر درباره این کار که آن را «بردهداری بیشرمانه در روزگار مدرن» نامیده ابراز نموده است.
در مقابل، هواداران این امر چنین ادعا میکنند که ازدواجهای از پیش ترتیب داده شده و همچنین پرداخت وجه برای گرفتن عروس همواره جزئی از سنتهای آسیایی بوده است. حتا در ازدواجهای مدرن و امروزی هم در برخی موارد رد و بدل وجه به صورت نقدی، یا به صورت هدایا (به شکل جواهرآلات یا مراسم بسیار پر زرق و برق) به درخواست والدین عروس صورت میپذیرد.
یکی از فعالان این بخش میپرسد: «پس چرا ایده یافتن زوج از طریق یک آژانس یا واسطه ازدواج به نظر نامعقول باشد؟»
پاسخ این پرسش در روشهای غیرانسانی و تحقیرکنندهای است که بسیاری از این آژانسها برای تبلیغ و نمایش دختران ویتنامی به کار میگیرند. واقعیت این است که 86 درصد از متقاضیان برای رهایی از فقر به این کار تن میدهند. نحوه عملکرد این آژانسها درست مانند این است که دارند برای فروش یک کالای تجاری تبلیغ میکنند.
از طرفی بحرانهای اقتصادی نیز به این امر دامن زده و باعث تحقیر و توهینهای بیشتر شده است. یکی از این مراکز یک بسته ویژه تخفیف 50 درصدی خرید (از 4 تا 8 هزار دلار) برای شوهر آینده ارائه کرده است. در اختیار گذاردن عروسان باکره با قیمت ارزان از کشورهای فقیر تنها منحصر به ویتنام نیست. کشور کامبوج چندی پیش فعالیت این دلالان ازدواج را غیرقانونی اعلام کرده است.
در این حال ویتنام نمیتواند تا زمانی که فقر در این کشور ریشهدار است، خانوادههای فقیر و روستایی خود را از «فروش دخترانشان» منع کند. با این وجود برای جلوگیری از گسترش بیرویه این پدیده، دولت هانوی به دنبال ایجاد یک مرکز دولتی برای ساماندهی ازدواج زنان ویتنامی با مردان خارجی است.
سالیانه حدود 15 تا 20 هزار ویتنامی به این شکل ازدواج میکنند. در سوی دیگر، خانواده آنها به طور معمول وضع بهتری مییابند یا حداقل میتوانند به این وسیله قروض خود را بازپرداخت نمایند یا پرداختی منظمی از طرف داماد جدید خود بهدست آورند.
در یکی از جزایر ویتنام هر کشاورز یا حداقل همسایهاش دختری دارد که با مردی خارجی در یکی از کشورهای آسیایی ازدواج کرده است. سویه تاریک دیگری نیز برای ویتنام وجود دارد. امروزه مردان سنگاپوری که به دنبال همسر در کشورهای چین و سایر کشورها میگردند میانگین تحصیلات بالایی دارند. به گفته یکی از آژانسها 5 سال پیش مراجعان به این آژانس به ندرت تحصیلات بالاتر از سطح دبیرستان داشتند. اما اکنون هفت نفر از هر ده نفر حداقل سطح تحصیلات کارشناسی دارند.
اما این بالارفتن سطح تحصیلات در مورد کشور ویتنام صادق نبوده است؛ جایی که به گفته یکی از صاحبمنصبان در شهر هانوی «شوهران از کشورهای تایوان، کره جنوبی و سنگاپور به طور میانگین سن بالاتری دارند و از گروه کارگران فاقد مهارت فنی و کسانی هستند که در جذب زنان ناتوان بودهاند.»
این امر میتواند نشانگر آن باشد که به دلیل پایین بودن قیمت، بیشتر افراد مجرد با سن بالا یکراست به سراغ زنان این منطقه میروند. در هر حال بیشک با بهبود وضعیت معیشت در کشور ویتنام میتوان پیشبینی کرد که تعداد زنان ویتنامیای که خواهان فروخته شدن برای ازدواج هستند رو به کاهش خواهد گذاشت.